Sezon dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem był dla Realu Madryt ich drugim sezonem z rzędu, w którym udało im się zdobyć tytuł mistrzowski. Były to niewątpliwie dość duże sukcesy tego teamu. Przez kilka poprzednich lat nie byli oni bowiem w stanie kompletnie nic osiągnąć. Jednak przebudzili się i znów grali na najwyższym poziomie. W sezonie dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem Real Madryt zdobył mistrzostwo Hiszpanii z naprawdę dość dużą przewagą nad swoimi rywalami. Uzbierali oni bowiem dokładnie osiemdziesiąt pięć punktów. Było to dokładnie o osiem punktów więcej, niż druga drużyna w tabeli, czyli Villareal CF. Przewaga była więc naprawdę znaczna. Nad swoimi odwiecznymi rywalami, czyli nad FC Barceloną mieli oni wręcz gigantyczną przewagą osiemnastu punktów. Był to naprawdę duży sukces drużyny ze stolicy Hiszpanii. Myślę, że już dawno nie udało im się osiągnąć aż tak dużego sukcesu. I nie ma się co zatem dziwić, że być może nieco się rozluźnili przed kolejnym sezonem. Nie udało im się bowiem obronić mistrzostwa w kolejnym sezonie. Sewilla FC w sezonie dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem również (podobnie jak FC Barcelona) trochę nas zawiodła. Wygrali oni przecież całkiem niedawno aż dwa razy z rzędu Puchar UEFA. Wydawać by się więc mogło, że klub ten tylko będzie coraz bardziej szedł do góry i zdobywał również trofea krajowe. Jednak ich marzenia prysły jak bańka mydlana. Nie byli oni w ogóle w stanie podjąć walki z innymi zespołami. Co prawda mieli dokładnie tyle samo punktów co Atletico Madryt, czyli dokładnie sześćdziesiąt cztery. Tym samym stracili do trzeciej FC Barcelony zaledwie trzy punkty. Jednak trzeba przyznać, że nie tego oczekiwano w klubie Sewilla FC w sezonie dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem. Każdy liczył tam przynajmniej do podjęcie walki o tytuł mistrzowski. Tymczasem okazało się to kompletnie niemożliwe. Nie byli oni w stanie nawet w najmniejszym stopniu podjąć równorzędnej walki z takimi zespołami jak Villareal CF oraz z Realem Madryt. Nie było po prostu kompletnie takiej możliwości. Trochę to smutne, jednak sezon dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem był dla nich stracony. Zespół Villareal CF jest na pewno bardzo, bardzo dużą niespodzianką sezonu dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem. Niespodzianką oczywiście na plus. Nikt bowiem nie stawiał na nich przed sezonem. Nikt nawet nie sądził, że uda im się zająć miejsce na podium. Może przy odrobinie szczęścia tak, jednak nic na to szczęście nie wskazywało. Właśnie dlatego zespół Villareal CF w sezonie dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem osiągnął tak wielki sukces. Co więcej, ich druga pozycja wcale nie była przypadkiem. Dowodzą temu chociażby różnice punktowe, które są pomiędzy zespołami. Do pierwszego Realu Madryt stracili oni co prawda osiem punktów, jednak znajdująca się na trzecim miejscu FC Barcelona miała do nich jeszcze większą stratę. Strata zespoły FC Barcelona do Villareal CF wynosiła bowiem dokładnie dziesięć punktów. Trzeba zatem przyznać, że różnica punktowa był dość znaczna. I to właśnie ona najlepiej świadczy o tym, że wice mistrzostwo zespołu Villareal CF w sezonie dwa tysiące siedem/ dwa tysiące osiem na pewno nie mogło być dziełem przypadku.

Nie ma zatem kompletnie żadnych wątpliwości co do tego, że sezon dwa tysiące osiem/ dwa tysiące dziewięć był w Hiszpanii raczej zdecydowanie mało interesujący. FC Barcelona wygrała tytuł mistrzowski ze sporą przewagą aż dziewięciu punktów nad drugim Realem Madryt. Z kolei Real Madryt również miał sporą przewagę nad zespołem z trzeciego miejsca. Nie mogło tutaj więc być mowy o jakiekolwiek rywalizacji. Nie było w tym nic szczególnie ciekawego. Właściwie, to można powiedzieć, że zdecydowanie najbardziej interesującym fragmentem sezonu dwa tysiące osiem/ dwa tysiące dziewięć w Hiszpanii były ostatnie derby europy, w których to FC Barcelona zadała poważny cios Realowi Madryt wygrywając z nim aż sześć do dwóch. Tak wysokiego zwycięstwa FC Barcelony kompletnie nikt się nie spodziewał. Zespół ten grał jakby kompletnie z innej bajki i tym samym udowodnił, że zasługuje w stu procentach na mistrzostwo Hiszpanii, i że ich znakomita forma po prostu nie jest przypadkiem. Pokazali swoja klasę i w kolejnym sezonie również będą się liczyć. Real Valladolid w sezonie dwa tysiące osiem/ dwa tysiące dziewięć zajął piąte miejsce od końca, czyli dokładnie miejsce szesnaste w najwyższej hiszpańskiej klasie rozgrywkowej, czyli w Primera Division. Raczej mało kto spodziewał się aż tak słabej dyspozycji tego teamu. Z reguły Real Valladolid zajmował miejsca gdzie mniej więcej w połowie stawki, a tutaj nagle ledwo ominęli oni stref spadkową. Co prawda w sezonie dwa tysiące osiem/ dwa tysiące dziewięć znaleźli się oni dokładnie dwa miejsca nad strefą spadkową, jednakże mieli oni nad nią zaledwie jeden punkt przewagi. I dlatego właśnie są oni szczęściarzami. Gdyby bowiem zdarzyło się tak, że mieli by oni tyle samo punktów, co zespoły na osiemnastym oraz siedemnastym miejscu, to właśnie Real Valladolid spadłby z ligi, ponieważ to właśnie oni mają gorszy bilans bramkowy. Zatem świetnie już chyba widać, że w sezonie dwa tysiące osiem/ dwa tysiące dziewięć Real Valladolid był jednym ze szczęściarzy, którym cudem udało się uniknąć spadku z najwyższej klasy rozgrywkowej w Hiszpanii. Zespół Recreativo Huelva okazał się najgorszym zespołem w Hiszpanii w sezonie dwa tysiące osiem/ dwa tysiące dziewięć. Recreativo Huelva jest najstarszym zespołem w Hiszpanii. Został on bowiem założony dokładnie w roku tysiąc osiemset osiemdziesiąty dziewiątym. Zatem to dużo, dużo później niż w Anglii, gdzie piłka nożna się tak naprawdę zaczęła. Otóż największym sukcesem omawianego przez nas klubu był finał pucharu Copa del Rey w sezonie dwa tysiące trzy. Jednak nie udało im się owego pucharu wygrać. Przegrali tam z zespołem CRD Mallorca aż zero do trzech. Kto wie, gdyby wówczas owy puchar wygrali, może teraz byli by zespołem, który regularnie występuje w najwyższej klasie rozgrywkowej w Hiszpanii. Jednak stało się inaczej. Recreativo Huelva tylko trzykrotnie występował w najwyższej klasie rozgrywkowej w Hiszpanii. Nigdy im się nie udało tutaj zagrzać miejsca na jakiś dłuższy okres czasu. Dwa razy, na początku wieku dwudziestego, udało im się zdobyć puchar Andaluzji. Sezon dwa tysiące osiem/ dwa tysiące dziewięć zaliczą do nieudanych.

Kolejnym typem sportowca w Polsce może być przykład piłkarza, swego czasu bardzo popularnego, któremu dobrze rozwinęła się sportowa kariera i który w bardzo ważnym momencie sportowym potrafił stanąć na wysokości zadania i wykorzystać ten moment, aby jeszcze bardziej rozwinąć swoja karierę. Idealnym typem takiego sportowca jest Jerzy Dudek, który kilka lat temu w finale elitarnej Ligi Mistrzów odtańczył swój taniec w sposób przynoszący swojemu klubowi mistrzostwo Europy poprzez obronione rzuty karne. W okresie triumfu każdy młody zawodnik, najczęściej bramkarz chciał Bronic tak jak Jurek, a cala Polska mogła być dumna, ze pierwszy raz mamy bramkarza, który Az w tak wyraźny sposób przyczynił się do zdobycia przez jeden z najlepszych klubów piłkarskich na świecie mistrzostwo Europy. Niestety Jurek szybko po tych wydarzeniach został odsunięty do rezerwy ze względu na spadek formy, później strącił także miejsce w reprezentacji narodowej na rzecz będące w okresie świetności Artura Boruca grającego w Celticu. Kolejnym sportowcem, który na długo zapadł w pamięci wielu kibicom jest nasza Otylia. Przezywanie emocji związane z pływaniem i wyspami naszej pływaczki sa z cala pewnością zupełnie inne niż codzienne bądź tez cotygodniowe przezywanie konkursów w skokach narciarskich. Zawody, w których Otylia odnosiła sukcesy odbywają się zazwyczaj raz, bądź tez dwa razy do roku lub w przypadku olimpiady co 4 lata. Otylia należy bowiem do rodzaju sportowców powiedzmy olimpijskich, którzy okresy swojej świetności obchodzą w trakcie ważnych imprez sportowych, które odbywają się najczęściej raz na kilka lat i tutaj właśnie sa przyćmiewani przez Adama Małysza, który odnosił sukcesy praktycznie non stop. Zawody pływackie nie wskoczyły do cotygodniowej ramówki, mimo ze Otylia w pływaniu stylem motylkowym i innymi stylami pływackimi zdobywała wszystkie możliwe do zdobycia zlotem dale na olimpiadach w okresie swojej świetności. Należy jednak oddać jej chwale ze względu na wiele momentów radości, które dały radość także jej kibicom i oglądającym jej zmagania patriotom przed telewizorami. Sportowcem bardzo podobnym do Otylii pod względem sportowym jest Robert Korzeniowski. Jest to także typ sportowca, mający swoje zawody raz na rok lub rzadziej i wtedy cala uwaga kibiców sportowych w Polsce skupia się na jego sukcesach. Warto zwrócić uwagę, ze Otylia zdobyła więcej złotych medali olimpijskich, aczkolwiek zawody w chodziarstwie sa częściej transmitowane w telewizji niż zawody pływackie i w związku z tym Robert osiągał częstsze sukcesy w ważnych imprezach sportowych niż Otylia. Zupełnie inna sfera życia jest życie prywatne, tak rożne w przypadku tych dwoje znakomitych sportowców. Robert został dyrektorem telewizji publicznym w dziale sportowym i trzeba przyznać, ze jego pozycja menadżera jest równie stabilna jak forma w chodzie sportowym, a telewizja cały czas się rozwija, w prowadza nowe programy i ma dobre nadzieje na przyszłość. Zycie prywatne Otylii potoczyło się zupełnie inaczej przez wypadek samochodowy, w którym zginęły bliskie jej osoby. Ocenę czy zawiniła i jak ten wypadek wpłynął na jej Zycie lepiej przemilczeć i rozważyć indywidualnie.